Klooster Lorsch werd gesticht in 764 tijdens de regering van koning Pepijn. Zijn zoon Karel de Grote had grote belangstelling voor de antieke oudheid. Tijdens deze Karolingische renaissance groeit Klooster Lorsch uit tot een kenniscentrum met een van de grootste kloosterbibliotheken en een schrijfatelier. Daar schreven monniken ondermeer de Lorsch Pharmacopoeia, het eerste westerse geneeskundige standaardwerk. Tijdens de reformatie kwamen de manuscripten van Klooster Lorsch terecht in Heidelberg en het Vaticaan. In de 17e eeuw richtten oorlogen grote verwoestingen aan in Lorsch. De Tor- of Königshalle bleef gespaard en is een van de oudste gebouwen van Duitsland. Sinds 1991 staat het kloostercomplex op de Werelderfgoedlijst.